"Ik had eerst heel veel schrik om te touren met een plaat die over het verlies en de dood van mijn mama gaat. Ik dacht dat moeilijk zou zijn om dat elke week terug op te rakelen, maar in plaats daarvan vind ik het heel mooi en het brengt me telkens weer een beetje dichter bij mijn mama"

Ik heb een nummer waar ik altijd heel stil van word als ik ernaar luister: ‘In this shirt’ van the Irrepressibles. Ik luister dan in mijn eentje, met mijn koptelefoon op zodat ik er helemaal in verzink. En dan gaan mijn gedachten steevast naar mijn mama, die nu 18 jaar geleden plots is overleden in haar slaap. We hebben nooit afscheid kunnen nemen, en daar heb ik het nog steeds moeilijk mee. Als ik dan naar dit liedje luister, dat ik trouwens pas enkele jaren geleden heb leren kennen, komt er heel veel terug naar boven: dingen die we samen deden, dingen die ik haar nog had willen zeggen… Ik heb er nu vrede mee hoor, maar met dit liedje komt het toch altijd weer terug boven.

Bij dit tweede deel uit Shostakovitch’ 2de pianoconcerto schreef ik een tekst voor de afscheidsviering van mijn opa. De trage dramatische melodie resoneerde met de sterke emoties (zelf was hij meer fan van het genre van het requiem).

Dit nummer breekt mijn ziel en hart. Na een hele dag te waken aan het bed van mijn stervende grootmoeder was dit het eerste nummer dat ik hoorde toen ik thuis kwam. Ik was kapot en leeg van verdriet. Ik probeerde troost te vinden bij een straatkat die ik verzorgde. Enkele maanden later stierf mijn reeds 'getemde' kat, en het was precies of het litteken van mijn oma's overlijden terug werd opengetrokken. En ik moest plots afscheid nemen van twee familieleden.

Ik ben mijn papa heel jong verloren, ondertussen alweer 51 jaar geleden in september. Ook mijn mama stierf in september 8 jaar geleden. Dus september is voor mij een heel dubbele en soms wel moeilijke maand. Ik hou erg van het begin van de herfst wanneer je ’s morgens ruikt dat de zomer nu stilaan voorbij is, wanneer de bladeren aan de bomen van kleur beginnen veranderen, maar tegelijk associeer ik dat ook al heel lang met verlies, verdriet. De muziek van The National Muziek is voor mij als een warm dekentje in die periodeen dus echt “medicine”.